Ölürsem...

Ölürsem sol yanıma koyun formamı, ne olsa alışkınız hasretlere, gidip de dönmeyenlere, dönüp de bize yasak eylenen sözcüklere... Ne bağırmayı bildik ne de bildiğimizden bağırdık tribünlerde; hoyrat bir gülüşe, bir atkı salınışına, iki dize sözcüğe; ne çağırmayı ne git demeyi becerebildik; uyandık bir varmış bir yokmuş her şey, Kocaman adamlar düşmüşler gurbete, ne elde kalmış ne avuçta,  yüreğimizde kör bir gazete baskısına; müttefik olmuşuz da kendimizi bilememişiz.

Ölürsem sol yanıma gömün umutlarımı, ne de olsa biliriz güneş dediğin parlak, büyük bir sıcak ışık; gecelerin ardından vuracak penceremize elbet; ne de olsa yıldızlar da düşecekler tutundukları laciverdi çarşaflardan bir bir göğsümüze... Ama ölürsem bir tek sol yanıma dokunmayın ağlarım; sırtım açıktır diye değil, size yüz çevirdim diye hiç, ağlarım temmuz denen ifrit tutup da kolumdan zincirlere vurdu diye yüreğimi. Ağlarım içi kinle dolu bedenlerden sızan karanlığın içime dolmasından korkarcasına, bilsen; ne ağır, bir bilsen; bir dokunsan, ne sert ne sıcak bu yürek, eritip de ellerinin maharetiyle, teninde dolaşıp da dolsam kalbinin kalıbına; yine yarım kalır mı sevdalarımız; yine baharı mı bekler o koca meşe, yaprağında palamut,  dalında kanarya, başında parlak bir güneş sapsarı, yine uzanır da yoğurtçunun enfes serinliğinde çimenlere, uzaktan sesim duyulmaz diye bin bir telaşla bağırır mıyım, haykırır mıyım ismini derin maviliklere; ah bir yenilsen, deseler ki bitmez bu engin çilen; gözlerimi kapatır, başım önde susar da ağlarım o sonsuz ağırlığımla sessizce...

Kutsal bir dilde, kutsal bir dua ile düştüm yollarına, ölürsem sol omzumda büyütün sokaklarını gecelerin, top oynasın arsız veletleriyle evren, ben tek; siz hepiniz, ölürsem sol yanıma koyun formamı, ne olsa alışkınız vedalara, gidip de dönmeyenlere, dönüp de bize yasak eylenen sözcüklere, Kocaman yüreklere, kuşların tenlerinden su içtikleri o güzelim heykellere...

Ölürsem sol yanımdan öpün beni, kefen dediğin yedi metre patiska, sonsuzluk ise Fenerbahçe...